تنظیمات دوربین برای عکاسی پرتره

تفاوت اصلی بین یک عکاس حرفه‌ای و نیمه حرفه‌ای توی عکاسی پرتره چیه؟ علاوه بر میزان تجربه و مهارت‌های عکاس، نکته‌ای که اینها رو متمایز میکنه اینه که عکاس پرتره حرفه‌ای، کاملا کنترل تنظیمات دوربین برای عکاسی پرتره رو در دست میگیره و اطلاعات جامعی درباره جنبه‌های مختلف رفتار نور داره. عکاس حرفه‌ای همچنین ترکیب‌بندی رو خیلی خوب میشناسه. بیشتر عکاسان پرتره حرفه‌ای تمایل به استفاده از لنزهایی با فاصله کانونی 85 میلیمتر یا بیشتر (روی فول فریم) دارن. این لنزها موجب میشن از سوژه بیشتر فاصله بگیریم و بتونیم عکس نرم‌تری ثبت کنیم. در این مقاله سه تا از تنظیمات دوربین برای عکاسی پرتره که توسط عکاسان حرفه‌ای مورد استفاده قرار میگیره رو مرور میکنیم.

البته همونطور که میدونید، تنظیمات دوربین فقط بخشی از کاره؛ برای آشنایی کامل با اصول عکاسی پرتره حرفه‌ای مقالات کامل این دسته‌بندی رو بخونید.

تنظیم دیافراگم برای عکاسی پرتره

توی عکاسی پرتره خیلی کم پیش میاد که پس زمینه واضح و شفاف باشه. معمولا پس زمینه خارج از فوکوس ثبت میشه تا تمام توجه مخاطب به سوژه معطوف بشه.

سوژه میتونه فوکوس شارپ داشته باشه یا اینکه کمی سافت باشه. این موضوع برای سوژه‌های مختلف، متفاوته. شما میتونید این اثر رو با استفاده از تنظیمات دیافراگم دوربین، روی عکستون اعمال کنین. با انتخاب حالت تقدم دیافراگم، شما کنترل دیافراگم رو به دست میگیرین و دوربین متناسب با اون، سرعت شاتر مناسب رو انتخاب میکنه. اگه روی حالت منوآل یا دستی برین، میتونین هر دوی این مقادیر رو خودتون تنظیم کنین. با انتخاب بازترین دیافراگم (کمترین عدد f. مثلا f/1.8)، عمق میدان بسیار کمی خواهید داشت. در حقیقت، استفاده از بازترین دیافراگم، میتونه موجب این بشه که چشم‌های سوژه شما فوکوس باشه، اما بینی اون خارج از فوکوس. یا حتی ممکنه فقط یک چشم فوکوس باشه و چشم دیگه خارج از فوکوس! پس باید آروم آروم دیافراگم رو ببندین تا به نتیجه دلخواهتون برسین. من معمولا توی آتلیه با f/5.6 یا f/6.3 عکاسی میکنم. تو فضای باز ممکنه تا f/8 هم دیافراگم رو ببندم. بسته به اینکه چقدر بخوام پس زمینه رو واضح کنم. اگر متوجه شدین که فوکوس کردن براتون میشه، از حالت فوکوس اتوماتیک به فوکوس دستی برین. با اینکار کنترل بیشتری روی فوکوس خواهید داشت.

”احتیاط: اگه در شرایط کم نور کار میکنین، ممکنه نیاز باشه ISO خودتون رو بالا ببرین تا به سرعت شاتر مناسب برسین و اثر لرزش دوربین رو کم کنین. البته اگه از سه پایه استفاده کنین و از مدلتون بخواین که حین عکاسی ثابت بمونه، لرزش دوربین مشکل چندانی به وجود نمیاره.

اگه برای پر کردن سایه‌ها از فلاش استفاده کنین، در اون صورت ممکنه لرزش دوربین براتون مشکل ساز باشه. اگه نور فلاش تنها منبع نور شما باشه و به طور مستقیم به سوژه بتابه، باعث ایجاد سایه‌ها و اسپات‌های نوری شدید میشه. توی این حالت، استفاده از یک اصلاح کننده نور مثل سافت باکس، موجب نرم‌تر شدن نور خروجی از فلاش میشه. اگه متوجه شدین که پس زمینه شما کاملا سفید شده یا رنگ پوست خیلی روشن شده، میتونین میزان نوردهی رو به -1EV یا -2EV کاهش بدین.

تنظیم سرعت شاتر مناسب برای عکاسی پرتره

بیشتر عکاسان پرتره حرفه‌ای با سرعت شاتری حدودا برابر 200/1 ثانیه عکاسی میکنن. این عدد بخاطر لرزش دوربین نیست. بلکه معمولا این بیشترین سرعتیه که فلاشهای داخل آتلیه میتونن باهاش سینک بشن. البته رادیو فلاشهای سرعت بالا هم هستن که تا یک چندهزارم ثانیه هم سرعت سینک رو بالا میبرن. توی استودیو، مد منوآل بیشتر از حالت تقدم شاتر استفاده میشه. به این دلیل که توی حالت تقدم شاتر، دوربین خودش دیافراگم رو انتخاب میکنه و انتخاب سرعت شاتر رو به ما میسپاره. درحالیکه ما می‌خوایم کنترل هر دو مورد دست خودمون باشه. و مد منوآل یا دستی تنها حالتیه که این امکان رو در اختیار ما میذاره.

تنظیم ISO برای عکاسی پرتره

سعی کنین کمترین ISO ممکن رو بر اساس نور موجود انتخاب کنین. در هوای آفتابی، برای گرفتن بهترین نتیجه، باید ISO رو روی 100 بذارین. تو هوای ابری 200 مناسبه.

من اکثر اوقات تمایل دارم با ISO-200 عکاسی کنم. صرف نظر از اینکه تو فضای باز عکاسی میکنم یا داخل آتلیه. اگه نیاز داشته باشم بعدا عکسها رو ویرایش کنم، مطمئنا با فرمت RAW عکاسی میکنم. چون این فرمت انعطاف‌پذیری خیلی بیشتری نسبت به JPEG به من میده. توی محیط داخلی بدون فلاش یا توی محیط‌های کم نور، ممکنه نیاز به افزایش ISO داشته باشین. اکثر دوربین‌های مدرن امروزی به شما اجازه میدن که ISO رو تا 3200 یا حتی 6400 بدون ایجاد نویز قابل توجه، بالا ببرین. اما اگه قصد دارین عکسهاتون رو خیلی بزرگ کنین، سعی کنین یک فلاش داشته باشین و ISO رو پایین‌ترین حد ممکن نگه دارین.

سایر تنظیمات دوربین برای عکاسی پرتره

در نهایت، میرسیم به وایت بالانس که جزو سه تنظیم اصلی دوربین برای عکاسی پرتره نیست. اما خیلی مهمه! به طور کلی برای عکاسی پرتره آتلیه‌ای، وایت بالانس اتوماتیک مناسبه. چون سطح نور یکبار تنظیم میشه و در طی زمان عکاسی ثابت باقی میمونه. در نتیجه تفاوتی توی وایت بالانس به وجود نمیاد؛ مگر اینکه شرایط نوری رو عوض کنیم. در عوض، عکاسی توی نور روز میتونه مشکل ساز باشه. مثلا اگه شما حوالی ظهر مشغول عکاسی در یک سایه باشین، ممکنه نتونین به راحتی به وایت بالانس صحیح برسین. به شکل مشابه اگه در صحنه‌هایی که عمدتا سفید هستن عکاسی کنین (مناطق برفی، ساحل شنی و …) ممکنه رنگ سفید، به خاکستری متمایل بشه یا کاملا غیرطبیعی ثبت بشه.

استفاده از یک وایت بالانس پیشفرض یا کارت خاکستری، توی این موقعیت‌ها به شما کمک میکنه که به وایت بالانس درست برسین. من معمولا از یک عنصر خاکستری داخل خود عکس برای تنظیم وایت بالانس پیشفرض استفاده میکنم و با آزمون و خطا به وایت بالانس صحیح میرسم. این نکته رو یادتون باشه که اگه با فرمت RAW عکاسی کنین، بعدا میتونین تنظیمات وایت بالانس رو کاملا تغییر بدین و ایرادات رو اصلاح کنین. پس اگه اون عکس پرتره برای شما مهمه، با فرمت RAW عکاسی کنین تا بعدا امکان ویرایش خطاهای احتمالی رو داشته باشین.

نتیجه گیری:

توی این مقاله سعی کردم بهترین تنظیمات دوربین برای عکاسی پرتره رو ذکر کنم. اینها نکاتی برای شروع هستن و شما باید بر اساس موقعیتی که توش مشغول عکاسی هستین، مقادیر رو تغییر بدین. در حالت کلی تنظیمات دوربین برای عکاسی پرتره فضای باز، من دوربینم رو روی حالت تقدم دیافراگم (A یا Av بسته به مدل دوربین) میذارم. و توی فضای آتلیه، تنظیمات دوربین برای عکاسی پرتره رو روی حالت M یا منوآل قرار میدم. به طور کلی هرجا قرار باشه با نورهای مصنوعی کار کنم از M استفاده میکنم.

امیدوارم این مقاله براتون مفید بوده باشه. حتما نظرات خودتون رو از طریق کامنت با من در میون بذارین. هر سوالی هم داشتین از طریق راه های ارتباطی میتونین از من بپرسین. در نهایت اگر می‌خواین دانش خودتون رو در مورد عکاسی به صورت جامع و کامل گسترش بدین، به منبع اصلی سایت رجوع کنید.